Анжаліка Крупянькова

Анжаліка Крупянькова

Эл. почта: Этот адрес электронной почты защищён от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра.

— Ни один кусочек ткани, ни один пакет из-под молока у меня не пропадает – всему нахожу применение. Шью или вяжу каждый день. Включаю сериал, всё чаще детективный, и принимаюсь за рукоделие, — рассказывает молодечненка Надежда Судник.

Даже не верится, что эти яркие коврики Надежда Судник вяжет из целлофановых пакетов.

В свои 75 лет Надежда Петровна очень энергична, каждый день у неё буквально расписан по часам. Она часто присматривает за правнуками, подрабатывает на рынке, любит читать, ходит на мероприятия в центральную районную библиотеку имени Максима Богдановича, читателем которой является много лет. Там мы и познакомились во время презентации выставки творчества читателей «Рукам работа – сердцу радость».

Плащ-палатка превращается в… брюки

Родилась Надежда в Островце. Но во второй класс пошла в СШ №2 нашего города, куда перевели папу-военного.

— Шью я со школьного возраста. Это как-то само собой ко мне пришло. Наверное, с этим нужно родиться, — вспоминает рукодельница. — Наша соседка очень хорошо шила, её дочь всегда ходила в красивых платьях. Мне тоже хотелось новых нарядов, вот и начала потихоньку пробовать шить. Конечно, сначала не получалось, много ткани испортила. Помню, раскрою платье на глаз, сошью, а оно мало. В итоге вместо платья получался фартук… Но я всё равно упорно кроила, шила, причем поначалу руками. Ручная швейная машинка «Подольская» у меня появилась только когда окончила наш политехникум, получила специальность технолога по консервированию и поехала по распределению в Полоцк. Там моя карьера швеи резко пошла вверх. Шила знакомым женщинам халаты, юбки, платья, даже пиджаки. А молодежь просила сшить брюки цвета хаки. Знаете, из чего их мастерила? Из плащ-палаток… Девчонки покупали их в магазине «Сделай сам» и приносили мне. Из двух плащ-палаток выходило трое брюк.

По книгам научилась делать выкройки, модели брала из журналов. Во времена дефицита выручало и вязание крючком, спицами. И сейчас Надежда Петровна вяжет правнучке красивое пальтишко в розовых тонах.

Глядя на маму, старшая дочь Ирина тоже увлеклась шитьем, одно время работала швеей, закройщицей в ателье «Березка». Надежда Петровна бережно хранит домового, шкатулку, которые сделала младшая дочь Ольга. Рукастым вырос и сын Андрей, он любит заниматься дачей. У Надежды Петровны трое взрослых внуков, столько же правнуков. И каждого из близких она старается порадовать своими поделками.

Шляпки из целлофана

— Купила на рынке обычную шляпку, покрутила, посмотрела – чего-то не хватает. Решила обвязать её крючком белыми нитками, украсить цветочком, — демонстрирует мастерица один из своих необычных головных уборов.

Из целлофановых нитей и эти сумки, шляпки.

Но ещё более оригинальная шляпка получилась из целлофановых пакетов-маечек. Надежда Петровна приспособилась разрезать их по спирали на длинные нити, из которых можно связать и шляпку, и сумочку, и коврик…

Ноу-хау Надежды Петровны

Идеи для многих поделок моя собеседница черпает в интернете. Но есть у неё и авторские ноу-хау. Например, сумки из обычных пакетов из-под молока. Оказывается, с внутренней стороны они черные.

— На сумку средней величины нужно 22 пакета, на большую – все 30, — со знанием дела говорит мастерица. — Я уже много таких сумок сшила себе и подругам. А они мне взамен пакеты несут, у меня на балконе целый склад различных материалов для рукоделия. Такие сумки очень прочные, ручки в них не порвутся, даже если несколько килограммов картошки положишь.

Как говорится, и польза есть, и экологическая проблема решается, пакеты получают вторую жизнь.

Сумки из молочных пакетов и чехлы для пластиковых емкостей – ноу-хау Надежды Петровны.

Ещё одна придумка рукодельницы – обвязанные пластиковые 5-литровые емкости для воды. Из целлофановых ниток она вяжет крючком веселые разноцветные чехлы. Бутылки обрезает, раскаленным шилом по всему краю прокалывает дырочки, чтобы обвязать крючком и таким образом закрепить чехол. Такие емкости удобно использовать как шкатулки для разных мелочей. Можно их приспособить и под вазы, горшки для цветов.

Стильно и практично

Джинсовая тема – отдельная страничка в творчестве рукодельницы. Фартуки, сшитые из кусочков в стиле пэчворк, очень стильные и практичные. Как и сумки с двумя длинными ручками, которые никогда не выходят из моды. Выполнено всё очень аккуратно, изнаночная сторона идеальная. Кроме электрической швейной машинки у мастерицы есть и оверлок для обметки.

В большой картонной коробке Надежда Петровна хранит готовые изделия. Ждут своего времени и незаконченные, среди которых пестрое одеяло из кусочков тканей.

Старые джинсы мастерица превращает в стильные фартуки.

А сколько всего Надежда Петровна раздарила родным, подругам!

— Пусть люди пользуются, меня добрым словом вспоминают, — говорит собеседница. — Дарю с радостью, ведь запасы готовых изделий постоянно пополняются. Без шитья, вязания жизнь свою не представляю! Могу среди ночи проснуться и думать, как очередной узор составить. А когда сажусь за машинку – забываю обо всех проблемах и неприятностях. Очень важно на пенсии заниматься любимым делом, тогда и унывать не будешь никогда.

Анжелика КРУПЕНЬКОВА.
Фото: АВТОР, Алексей ПЛОТКО.

Вторник, 06 июля 2021 10:20

Золата сумеснага жыцця

— Нашы мама і тата, дзядуля і бабуля зноў жаніх і нявеста! – з замілаваннем гаварылі дзеці і ўнукі жыхароў Палачан Стэфаніды і Віктара Бажко.

Гэты гістарычны здымак перадаў у рэдакцыю наш даўні сябар, аўтар і падпісчык Алег Шчукін. Дзякуючы акуратнасці і скрупулёзнасці Алега Васільевіча сёння з дакладнасцю мы можам даведацца, калі зроблена фота і хто на ім.

— Толькі ў дарослым жыцці я дакладна даведалася, што бацькі мне далі імя Ірына, хаця па дакументах дзіцячага дома я Раіса, і сапраўднае імя па бацьку ў мяне Георгіеўна, а не Рыгораўна, — пачынае расповед пра вайну 84-гадовая жыхарка пасёлка Чысць Раіса Кучынская. Вельмі няпроста даюцца ёй гэтыя ўспаміны. – Ведаеце, я фільмы пра вайну не магу глядзець. Як толькі з экрана пачую стрэлы, нямецкае «Хальт!», усё ў душы ледзянее…

Раіса Рыгораўна, як ніхто іншы, ведае цану міру.
Самы страшны дзень у жыцці

Усяго толькі пяць гадкоў было Іры, малодшай з шасцярых дзяцей школьнага настаўніка Георгія Філіпавіча Карпюка і яго жонкі Феадосіі Фёдараўны, калі ў жніўні 1942-га іх вёску Воўчыя Норы, што на Слонімшчыне, напаткаў лёс Хатыні.

— Наша хата стаяла на ўскрайку лясной вёскі. Побач жыла сям’я роднага брата таты дзядзькі Міхаіла, у якога было дзявяцера дзяцей. Мы ўсе жылі вельмі дружна, адной вялікай сям’ёй. Калі пачалася вайна, у вёсцы з’яўляліся то акружэнцы, то фашысты. Нейкі час у нас хавалася яўрэйская сям’я. Пазней па начах пачалі заходзіць партызаны. Тады мама шчыльна завешвала вокны, а лясныя мсціўцы іншы раз падоўгу размаўлялі з татам, — расказвае Раіса Рыгораўна. – Добра памятаю той самы страшны дзень у маім жыцці – 22 жніўня 1942 года. З раніцы, як звычайна, мама запаліла ў печы, стала гатаваць сняданак. Старэйшая сястра Ніна пайшла даіць карову, тата нешта рабіў у двары. Раптам ён заляцеў у хату ўстрывожаны, загадаў нам хутка апранацца, есці і ўцякаць у лес. І быць там, пакуль бацькі па нас не прыйдуць. Мама, тата, 14-гадовая сястра Ніна і васьмігадовая Марыя засталіся дома. Мы пабеглі хавацца разам з дзецьмі дзядзькі, усяго нас было дзясяцера. Старэйшым – 12-13 гадоў, малодшай стрыечнай сястры Танечцы — усяго тры. Цэлы дзень мы былі ў лесе, збіралі ягады, бо прагаладаліся.

І ўсё чакалі бацькоў, а яны не ішлі. Вечарам самі скіравалі ў вёску. Выйшлі з лесу і не можам зразумець, што здарылася: вёскі няма, замест хат — папялішчы. І страшны пах гарэлага, мне здаецца, я і цяпер яго чую. Мы не ведалі, дзе бацькі і сёстры, але тады яшчэ спадзяваліся, што яны жывыя… Адна хата ўцалела, туды мы і пайшлі. Гаспадары нас накармілі, але не сказалі, што стала з нашай раднёй. Спалі мы ў стозе сена. Было вельмі страшна. Як сціснулася ад жаху нешта ўнутры, так і не адпускала. Малая была, а адчувала вялікую бяду… Раніцай старэйшыя вырашылі пайсці ў суседнюю вёску Чыжыкі, адкуль родам жонка дзядзькі Міхаіла. Думалі, што нашы бацькі там. Дарога была доўгай і пакутнай. Нас затрымалі немцы, старэйшых дзяцей дапытвалі, чые мы, куды ідзём. Нейкім цудам удалося збегчы. Дабраліся ў Чыжыкі, дзеці Міхаіла засталіся там, а нас па просьбе брата Пеці забраў татаў знаёмы з вёскі Грыўды Арцём Радзюк. Там мы даведаліся страшную праўду: нашых бацькоў і сясцёр, дзядзьку Міхаіла з жонкай, сынам і дачкой спалілі фашысты. У ходзе карнай аперацыі за дапамогу партызанам ворагі знішчылі 189 жыхароў Воўчых Нор. Дзядзька Арцём з маімі старэйшымі братам і сястрой паехалі на папялішча нашай хаты, знайшлі рэшткі таты і сясцёр, якіх спалілі ў хляве. Маму забілі на агародзе. Там, на сядзібе, іх і пахавалі…

Феадосія і Георгій Карпюкі загінулі ад рук фашыстаў.

З сястрой пайшлі па татавых слядах

Землякі не кінулі сірот, дапамагалі ім выжыць, хаця самім было цяжка. Веру, старэйшую сястру, забралі гаспадары аднаго з хутароў пасвіць кароў. «Без Іры не пайду!» — настаяла яна. Удзвюх яны і жылі ў чужых людзей. А пасля Перамогі Іра разам з братам Пецем і сястрой Валяй трапіла ў Косаўскі дзіцячы дом, пра які ў яе самыя цёплыя ўспаміны. Удзячнасць яго педагогам за клопат аб іх, дзецях-сіротах, Раіса Рыгораўна захоўвае ў сэрцы ўсё жыццё. І не трымае ў душы крыўду, што там чамусьці змянілі яе імя і імя па бацьку, ва ўсіх дакументах яна запісана як Раіса Рыгораўна Карпюк. З гэтым іменем і ідзе па жыцці, не стала яго мяняць. Хаця дзеці і ўнукі знайшлі дакументальнае пацвярджэнне, што яе на самай справе звалі Ірынай Георгіеўнай Карпюк і жыла іх сям’я ў Воўчых Норах, а не ў вёсцы Заполле Івацэвіцкага раёна, як напісалі ў дзіцячым доме. Удалося нават знайсці карту польскіх часоў, дзе пазначаны Воўчыя Норы. А Раіса Рыгораўна запісала легенду аб паходжанні назвы вёскі, якую яе старэйшыя брат і сёстры запомнілі з бацькавых расказаў…

Дачка захавала татаў армейскі здымак.

Пасля школы Раіса і яе сястра Валянціна (інвалід вайны, якой гранатай адарвала руку) вырашылі стаць педагогамі, як і іх бацька. Яны закончылі Брэсцкае педагагічнае вучылішча. Па размеркаванні Раіса прыехала ў школу вёскі Дубнавічы Пінскага раёна, дзе адпрацавала 45 гадоў. Там сустрэла сваё каханне – настаўніка гісторыі Уладзіміра Кучынскага, які ў гады ваеннага ліхалецця стаў малалетнім вязнем, быў вывезены з бацькамі ў Германію. У жніўні гэта сямейная пара адзначыць 60 гадоў сумеснага жыцця.

16 гадоў таму яны пераехалі з Брэстчыны ў Чысць, каб быць бліжэй да дачкі Ларысы, якая тут жыве. У Кучынскіх трое дзяцей, шасцёра ўнукаў. Дочкі Алена і Ларыса, як і бацькі, педагогі, сын Васілій – радыётэхнік. Нельга не сказаць пра тое, што ў родзе Карпюкоў-Кучынскіх 14 педагогаў, іх агульны стаж складае каля 500 гадоў. Некалькі гадоў таму іх сямейную дынастыю ўшаноўвалі на настаўніцкай педканферэнцыі ў Слоніме.

Пасланне нашчадкам

— Вельмі цягне на радзіму, — прызнаецца мая субяседніца. – У вёсцы Заводны Лес стаіць сціплы помнік па загінулых, мы з дзецьмі, пляменнікамі стараемся кожны год 22 жніўня там пабываць, ускласці кветкі. А нашы Воўчыя Норы так і не адрадзіліся пасля вайны, там цяпер густы лес, цяжка туды дайсці…

Раіса і Уладзімір Кучынскія, іх дзеці Алена, Ларыса, Васілій ля помніка загінулым землякам у вёсцы Заводны Лес на Слонімшчыне.

На месцы гібелі жончыных бацькоў і сясцёр Уладзімір Васільевіч паставіў драўляны крыж, а Раіса Рыгораўна пасадзіла ірысы.

— А яшчэ там захавалася яблыня. Два гады таму муж з пляменнікам там пабывалі, прывезлі мне неспадзяваны гасцінец – яблыкі з роднай сядзібы. Знайшлі таксама чарапкі ад глінянага збаночка і заржавелы замок. Яны для мяне вельмі дарагія, захоўваю іх як рэліквію, як памяць аб маіх сваяках. З шасцярых братоў і сясцёр засталіся толькі мы з Валянцінай, яна жыве ў Лунінцы. У адзін з прыездаў на маю радзіму мы з дзецьмі закапалі на сядзібе бутэльку з пасланнем нашчадкам. Няцяжка здагадацца, якія самыя важныя словы мы ў ім напісалі: «Беражыце мір! Няхай ніколі ніхто з вас не зведае, што такое вайна…».

Анжаліка КРУПЯНЬКОВА.
Фота: АЎТАР, архіў Раісы КУЧЫНСКАЙ.

Такие цели ставят перед собой старшеклассники из Минской области, которые отдыхают в оздоровительном профильном лагере «SmartCamp» («Умный лагерь») ГУО «Молодечненская санаторная школа-интернат».

Страница 1 из 153