×

Внимание

There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery Pro plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: media/k2/galleries/2322

14.02.2018 8:33

«Таня, будзь маёй жонкай!»

Источник

На прыняцце самага галоўнага рашэння ў сваім жыцці Рыгору Валасевічу спатрэбілася пяць хвілін.

«Таня, будзь маёй жонкай!» "Маладзечанская газета"

У свае 20 гадоў ён не пабаяўся ўзяць адказнасць за каханую – 18-гадовую Таццяну Турбан, прапанаваў ёй руку і сэрца. Абодва яны выхаванцы Івянецкага дома-інтэрната для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі фізічнага развіцця, і за апошнія 20 гадоў гэта першы шлюб паміж яго выпускнікамі. Вось ужо тры месяцы маладая сям’я жыве ў Рыгоравай кватэры ў нашым горадзе па вуліцы Маркава.

Сіроцкі лёс

«Пагляджу ў гэтыя вочы і разумею: зноў давядзецца пагадзіцца, купіць яе любімыя цукеркі, хаця грошай да зарплаты ў абрэз», — з усмешкай гаворыць Грыша, разліваючы гарбату па кубках. І Таня ўсміхаецца яму ў адказ, ды так хораша, што здаецца, у акно невялікай кватэры зазірнула сонца. Між тым іх дзяцінства было далёка не сонечным. Грыша трапіў у школу-інтэрнат у сямігадовым узросце — яго бацькі памерлі. Памятае толькі бабулю, якая жыла пад Мінскам у вёсцы Міханавічы. Таню да 14 гадоў выхоўваў тата, маме з-за стану здароўя нельга было даверыць дачку. На жаль, бацька стаў злоўжываць алкаголем, весці амаральны лад жыцця, і дзяўчынку давялося тэрмінова ратаваць, забіраць з прытона. Маладыя муж і жонка ў адзін голас гавораць, што школа-інтэрнат стала для іх сапраўдным домам, а настаўнікі і вучні – адной сям’ёй. Тут яны не толькі асвойвалі школьныя прадметы (Грыша па звычайнай праграме, Таня – па спецыяльнай), але шмат чаму навучыліся. У інтэрнаце ёсць адаптацыйны пакой, дзе выхаванцы могуць нейкі час пажыць самастойна, патрэніравацца гатаваць ежу. На ўроках працы вучыліся вырабляць розныя рэчы, і гэта вельмі падабалася Тані. Любімым урокам у Грышы была геаграфія. Гаворыць, што найбольш яго ўразіла Індыя – краіна, у якой бы ён хацеў пабываць. Любіць глядзець балівудскія фільмы, а на Новы год заказаў сябрам падарунак – тоўстую кнігу пра Індыю, якая цяпер стаіць на самым бачным месцы разам з Танінымі граматамі і медалямі за перамогі ў розных спартыўных спаборніцтвах. Яна ўсё школьнае жыццё займалася лёгкай атлетыкай, добра бегала. А яшчэ – танцавала, нават паказала відэазапіс прыгожага танца «Лістапад», які выконвала з сяброўкамі.

Як было не звярнуць увагу на такую дзяўчынку, не залюбавацца яе шчырай, добрай усмешкай? Іх сімпатыя адзін да аднаго ўзнікла ў старэйшых класах і паступова перарасла ў моцнае пачуццё. Іншы раз малодшыя вучні кідалі ім услед: «Вунь парачка закаханых пайшла!». Але яны не крыўдзіліся. Грыша, дарэчы, таксама захапляўся спортам, перамагаў на спаборніцтвах, але свае ўзнагароды дэманстраваць не стаў: мужчыну ўпрыгожвае сціпласць. Мне спадабалася і яго рэакцыя, калі зайшла размова пра шкодныя звычкі: «Навошта падрываць здароўе?».

У свой інтэрнат Валасевічы і цяпер часта прыязджаюць, падтрымліваюць стасункі з педагогамі, аднакласнікамі. І вельмі рады кожнаму візіту да іх у Маладзечна дырэктара дома-інтэрната Алены Петрашкевіч, якая разам з калегамі прыняла вялікі ўдзел у іх лёсе, ажыццяўляе патранаж на працягу трох гадоў пасля выпуску. З’яўляючыся дзяржаўным апекуном дзяцей-сірот, Алена Сігізмундаўна робіць усё магчымае і нават немагчымае, каб у 18-гадовым узросце яны маглі стаць уласнікамі замацаванага за імі жылля. Дырэктар дапамагла Грышу прадаць бабуліну спадчыну – старэнькі дом у Міханавічах — і купіць аднапакаёўку з рамонтам па вуліцы Маркава. Штомесячнай дапамогі па інваліднасці, якая за гады вучобы накапілася на яго рахунку, хапіла, каб абставіць кватэру сучаснай мэбляй, купіць сантэхнічную і бытавую тэхніку. Грыша прадумаў планіроўку да драбніц, наняў работнікаў, устанавіў душавую кабінку, бойлер (да дома не падведзена гарачая вада).



«Я буду долго гнать велосипед…»

У Грышы і Тані трэцяя група інваліднасці, якая дазваляе ім працаваць. У жніўні мінулага года хлопец уладкаваўся дворнікам у Маладзечанскі псіханеўралагічны дом-інтэрнат. Здавалася б, усё складваецца цудоўна: уласная хаця і невялічкая, але ўтульная кватэрка, работа. Але ж у Івянцы засталася каханая дзяўчына, па якой ён вельмі сумаваў. Аднойчы ў выхадны дзень нават рашыўся паехаць да яе на веласіпедзе, а гэта больш за 70 кіламетраў. Успамінае, што ў час свайго велападарожжа не заўважыў патрэбны паварот, праехаў лішні дзясятак кіламетраў. Але не разгубіўся, знайшоў патрэбную дарогу. Вось на што здольнае каханне! Як аказалася, яно здольнае і на большае… Рыгор расказвае, што вырашыў забраць да сябе і нават прапісаць Таню, бо пасля паўналецця яна не магла заставацца ў інтэрнаце, а перспектыў з жыллём і работай у яе не было. Як і многія сучасныя маладыя пары, яны хацелі нейкі час пажыць разам, каб зразумець, ці пасуюць адзін да аднаго. Пайшлі ў ЖРЭУ, і высветлілася, што Таню прапісаць нельга — не хапае неабходных 15 метраў на чалавека. Праўда, пашпартыстка падказала выйсце: «Маю права прапісаць на такі метраж толькі жонку».

Мае субяседнікі расказваюць, што дырэктар дома-інтэрната, якая была разам з імі, пасадзіла іх у машыну і сказала: «Вырашайце!». А калі праз пяць хвілін падсела да іх, Грыша ўсміхаўся, а Таня плакала. І гэта былі слёзы радасці: яна – нявеста… 7 кастрычніка ёй споўнілася 18, а праз месяц яны з Грышам пераступілі парог Маладзечанскага ЗАГСа. У гэты шчаслівы дзень разам з імі былі Алена Сігізмундаўна, Таніна маці Ірына, самыя блізкія сябры, аднакласнікі. Калектыў Івянецкага дома-інтэрната ў якасці вясельнага падарунка сабраў ім грошы на пральную машыну, якой не хапала ў іх кватэры, а таксама арганізаваў вясельны стол. Маладзечанскі дом-інтэрнат таксама павіншаваў маладых, выдзеліў памяшканне для вясельнай урачыстасці.



Любімая каша – рысавая

Таня заўсёды выпраўляе мужа на работу, варыць кашу, найчасцей любімую рысавую. Рабочы дзень у Грышы пачынаецца ў восем раніцы, а зімой, калі шмат снегу, — у сем. На работу ён ездзіць на веласіпедзе, што дапамагае і грошы на праезд эканоміць, і час. Зарплата ў яго невялікая, каля трохсот рублёў. Таня пасля паўналецця пакуль яшчэ не атрымлівала дапамогу па інваліднасці, шмат часу пайшло на афармленне дакументаў. Спадзяецца, што і ёй пашчасціць уладкавацца на работу, гаворыць, што справілася б з абавязкамі прыбіральшчыцы ці мыйшчыцы посуду. Пакуль жа жыць маладой сям’і даво-
дзіцца ў строгай эканоміі: калі ідуць у магазін па прадукты, складаюць спіс і стараюцца ад яго не адступаць. На радасць Тані Грыша падключыў інтэрнэт, найперш для таго, каб юная гаспадыня магла знаходзіць у ім рэцэпты страў, вучыцца гатаваць. І яна вельмі стараецца: смачнай атрымалася  курыца ў духоўцы, яблычны пірог. «Як гаспадыня Таня мяне задавальняе», — гаворыць муж.

Разам яны любяць гуляць па гарадскім парку, ездзяць у Мінск да Танінай мамы, да сяброў, запрашаюць іх да сябе. Мараць схадзіць у аквапарк, але пакуль няма на яго лішніх грошай, як і на білеты на канцэрт у Палац культуры, які знешне ім вельмі спадабаўся.



На пытанне, аб чым яны мараць, Грыша падзяліўся гаспадарчымі планамі: вясной збіраецца абшыць дошкамі хлевушок у двары дома, які дастаўся яму разам з кватэрай, выкапаць там яму для захавання бульбы і агародніны, бо пакуль яны стаяць у скрынках у кватэры. Гаворыць, што яму падабаецца будаўніцтва. Калі ўсё будзе складвацца добра і Таня зможа знайсці работу, ён паспрабуе пайсці вучыцца на плітачніка. «Гэта рэальна, на базе сярэдняй адукацыі вучыцца трэба ўсяго год», — разважае Рыгор.

Вельмі хочацца, каб у маладой сям’і ўсё атрымалася, каб у нашым горадзе ім было ўтульна і надзейна. І самае галоўнае, каб бераглі сваё каханне як самае вялікае багацце ў жыцці, заўсёды падтрымлівалі і разумелі адзін аднаго.

Фота: Анжаліка КРУПЯНЬКОВА і з архіва сям'і Валасевіч.          

Галерея изображений

{gallery}2322{/gallery}
Прочитано 1298 раз Последнее изменение 14.02.2018 8:33
Анжаліка Крупянькова

Этот адрес электронной почты защищён от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра.

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить